Jest systemem medycyny manualnej stworzonej przez Andrewa Taylora Stilla w 1874 roku. Analizuje wszystkie układy organizmu pacjenta, traktując organizm jako całość, w której wszystko jest ze sobą powiązane. Tym samym warunkuje przepływ naturalnych sił, umożliwiając procesy samoleczenia. Jak pokazują najnowsze badania naukowe może stanowić podstawę leczenia wielu schorzeń – od dolegliwości układu mięśniowo–szkieletowego, pokarmowego, endokrynologicznego, po problemy kardiologiczne, neurologiczne, psychologiczne i wiele innych.


Medycyna osteopatyczna dostrzega, że wiele czynników upośledza naturalną tendencję do regeneracji, a jednym z najważniejszych z tych czynników są lokalne zakłócenia lub zmiany układu mięśniowo-szkieletowego i krwionośnego. Osteopatia ma na celu zatem wyzwolenie i rozwijanie wszystkich naturalnych zasobów organizmu, skupia się na pacjencie, a nie tylko na jego chorobie.


Można przyjąć, że osteopatia jest filozofią postrzegania zdrowia i choroby jako zaburzenia mechanizmów utrzymujących homeostazę w organizmie. Stan równowagi nie dotyczy jedynie sfery fizjologicznej czy biomechanicznej, ale uwzględnia również czynniki harmonii emocjonalno-duchowej. Andrew Taylor Still jako założyciel osteopatii, definiował ją w różny sposób, używając określeń takich jak „medycyna bez leków”.